wat betreft straks
#
achteraf kunnen we in verleden tijd spreken
en alternatieve narratieven delen, die al dan
niet een vreemde bevatten
welke grammatica moet ik aannemen om te impliceren dat ik spreek
over toekomsten die, over een tijdje
achter ons hadden kunnen liggen? en waarom
hebben vorige generaties niet ontdekt
dat de buizen rond onze taal lekken, of waarom
hebben ze niets gerepareerd?
want ik heb nog altijd het gevoel
dat er vervoegingen ontbreken
#
er is vast een fabel
over een chinees die zo bedreven was met de magnetische wegen van de aarde
dat hij zonder moeite een speld tussen de moleculen van zijn hand door kon duwen;
geheel pijnloos, als bewijs van zijn qi en kennis van feng shui
hij kreeg – als dat verhaal bestaat – volgelingen
die alles wat hij zei vastlegden in naar hem vernoemde geschriften
in die collage van drieënvijftig stemmen bevindt zich een theorie:
verzin een speld die je moeiteloos tussen de stemmen kunt steken
als je een kruissteekkleed weet te maken zonder letters
te raken
dan lig je in de hand van de tekst
waar een hart pompt zonder te bloeden
12:06 am • 2 November 2012 • 2 notes
Op de valreep van m’n vakantie toch nog een muziekstuk afgemaakt.
3:03 pm • 8 September 2012 • 4 notes
“
–Oh, he has many voices. As many as the leaves on the tree he was carved from. He is a teller of stories, but a great liar as well.
*But isn’t one his voice?
”
— Jesse Ball, The Curfew
11:32 am • 3 August 2012
Geen beleid
| – Ik heb sinds kort een winkel.
|
| – Oh ja? Wat verkoop je?
|
| – Niks. Het is een Nietzschemarkt |
10:04 pm • 27 June 2012 • 1 note
“Elsbeth smiled a smile of not-believing.
Then Pieter sat in a way that said, you need not believe me, but it is true.”
— Jesse Ball, Pieter Emily
7:49 pm • 10 June 2012
Wellicht het eerste deel van een groter werk - dat moet ik nog even zien - maar dit is in ieder geval een ietwat classicistisch stuk in sonate-allegrovorm. In de uitloop van het middenstuk wat impressionistische invloeden.
2:52 pm • 6 June 2012 • 1 note
“His face was carved like a mask of a face.”
— Jesse Ball, The Early Deaths of Lubeck, Brennan, Harp & Carr
11:35 am • 17 May 2012 • 1 note
Italië en hier straks ook
| – ...Spanje, of Portugal,
|
| – of Italië.
|
| – Ja, Italië is ook mooi.
|
| – Maar daar is het oorlog.
|
| – Wat?
|
| – In Italië, daar is het oorlog.
|
| – Over twee jaar is het hier ook oorlog.
|
| – Hier?
|
| – Ja, over twee jaar is het hier ook oorlog.
|
| – Zitten wij dan wel veilig?
|
| – Nee, niemand is veilig. |
7:21 pm • 15 May 2012 • 1 note
“He broke the cookie into two halves. When he did this, the cookie broke beautifully. The substance it was made of was quite obviously the most extraordinary substance that one could make a chocolate-chip cookie from and still call it a chocolate-chip cookie. The two ate the cookie in silence. When they were done, the young man said,
– That’s the best chocolate-chip cookie I have ever eaten, or seen.”
— Jesse Ball, The Way Through Doors
10:27 pm • 4 May 2012 • 8 notes
In het gras
In het gras ligt een verlengsnoer. Een verlengsnoer verlengt door verdere verlengsnoeren, allemaal aan elkaar, door het hele veld. Ze leiden tot het hek van een achtertuin, door die tuin naar de bijkeuken, waar een jongen het laatste snoer in het stopcontact steekt.
Eerder die avond zat hij op de zolder boven de zolder, in de punt van het dak. Hij zocht in kartonnen dozen naar alle kabels. Zijn ouders hadden vaak gezegd dat hij er niet moest komen, zo hoog, hij kon vallen en het was gevaarlijk. Desondanks had hij een ladder gepakt en gooide hij alles wat hij vond naar beneden zodat hij het straks mee kon nemen.
Het paste nog nét in de kartonnen doos.
Niet al te ver van zijn huis is een parkje. De herfst piekt in kleuren, nog een paar dagen en de bladeren zullen vallen.
Hij heeft alle snoeren aan elkaar gelegd tot in het midden van het park, waar één van de grootste bomen staat, daar is hij ingeklommen en weer uitgekomen. Ergens in het park leest een jongen een boek onder een massieve berk vol kerstverlichting.
1:12 pm • 20 April 2012 • 3 notes
